Całościowe zaburzenie rozwoju

Zespół Aspergera to choroba, która swoimi przejawami znajduje się w przedziale opiniowania przypadłości jako schorzenia autystycznego. schorzenie to jest łagodniejsze w swoich znamionach od autyzmu, pomijając fakt, że w początkowym etapie, głównie u dzieci, jest do autyzmu niezwykle zbliżona. W późniejszym wieku jednak wszelkie zaburzenia rozwoju mają łagodny charakter. Ich występowanie i ogólna specyfikacja w praktyce wygląda tak, że osoba chora posiada trudności w zdobywaniu kontaktów społecznych.Chorujący zwyczajnie odsuwają się na bok i generalnie mogą być postrzegane jako osoby dziwne, mało sympatyczne, apatyczne i preferujące stać z boku. Chorujący ludzie przeważnie też nie uczestniczą w życiu społecznym, nie czują konieczności nawiązywania więzi z pozostałymi osobami, w zasadzie także podchodzą do nich obojętnie. Dodatkowo mogą posiadać któreś pogłębione zainteresowanie, jakie w oczach osób postronnych może uchodzić za dziwactwo bądź coś niepojętego. Wynika to jednakże z olbrzymiej potrzeby zatrzymania uwagi na czymś, jakimś nie raz nadzwyczajnym zainteresowaniu lub obszarze nauki. Ludzie chorujący na zespół Aspergera nie umieją przebywać w grupach, mają ponadto problemy w nawiązywaniu kontaktu wzrokowego z rozmówcami. Jeśli zaś chodzi o leczenie tej choroby, to wielki wpływ na stan zdrowia chorującego ma oczywiście środowisko. Chodzi tutaj o mocne procesy socjalizacji, za które najczęściej powinna być odpowiedzialna rodzina chorującej osoby. W wieku dorosłym zwykle też chorującemu człowiekowi podawane są leki o charakterze antydepresyjnym. Banalizowanie schorzenia, przeważnie w jego pierwszym stadium może w późniejszym wieku doprowadzić nawet do schizofrenii albo także do wystąpienia przeróżnego gatunku typów psychozy.